στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ… | κριτικές / άρθρα / συνεντεύξεις

κριτικές

❝Οι ιστορίες τους είναι και δικές μας ιστορίες. Οι μνήμες τους είναι και δικές μας μνήμες. Έστω κι αν κάποιοι από εμάς δεν τα ζήσαμε «από πρώτο χέρι», οι αφηγήσεις είναι τόσο ζωντανές ώστε τις «ζούμε» εδώ και τώρα. Στο υπόγειο της οδού Κύπρου στην Κυψέλη, τριάντα χρόνια μετά.❞

❝Η αφήγηση γίνεται βίωμα. Χωρίς συναισθηματισμούς και μελοδραματισμούς, απλά και άμεσα. Το βλέμμα, η έντονη ανταλλαγή του βλέμματος με εκείνον ή εκείνη που αφηγείται την ιστορία παίζει μεγάλο ρόλο. Στην «πραγματική» ζωή αποφεύγουμε, συχνά, να κοιτάξουμε τον άλλον στα μάτια. Σε τέτοιες συνθήκες, όμως, η αμεσότητα του βλέμματος δύσκολα αποφεύγεται. Και ξαφνικά, ένα άγνωστο πρόσωπο που κάθεται δίπλα ή απέναντί μας μάς γίνεται οικείο. Και οι τέσσερις ηθοποιοί – οι οποίοι ήταν όλοι απολύτως φυσικοί και πολύ καλοί στον ρόλο τους – δεν ξεχωρίζουν πια από τους «καλεσμένους» του γάμου. Μοιάζουν να «το βιώνουν» μαζί μας.❞
(Χριστίνα Τέντε, Artcore Magazine, 11/11/2016)


«Αν θέλετε να δείτε κάτι πολύ ιδιαίτερο, ευρηματικό, άμεσο, βαθιά πολιτικό αλλά και συγχρόνως ποιητικό και αληθινό, μη χάσετε το Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει. Γροθιά και χάδι μαζί!» (Νίνα Ράπη, θεατρική συγγραφέας)


«Φανταστική και ευφάνταστη παράσταση, που συνδυάζει το ανάλαφρο πλαίσιο με ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να φύγουν…» (Δώρα Τσόγια, θεατρική συγγραφέας)


❝Είναι ένα έργο ευαίσθητο, πολύ χαμηλών τόνων, κοινωνικό, πολιτικό και συγχρόνως βαθιά ανθρώπινο. Ένα απλό, αλλά εξαίρετο. (…) Ευαίσθητες ερμηνείες από τους τέσσερις περφόρμερς, σε μια παράσταση γεμάτη ζεστασιά και οικειότητα. Τέσσερις μονόλογοι-προσωπικές αφηγήσεις πραγματικών ιστοριών, για καταστάσεις και γεγονότα που δεν πολυγνωρίζουμε και σε αυτή την παράσταση μας τα περιγράφει κάποιος δίπλα μας, πίνοντας και τρώγοντας μαζί μας. Χωρίς υπερβολές και εξάρσεις. Στη συμπλήρωση των 30 χρόνων από το ατύχημα, αφηγήσεις που αναζητούν τη συλλογική μνήμη και τα ίχνη ενός από τα πιο σημαδιακά γεγονότα της δεκαετίας του ‘80.❞ (Ηρώ Μητρούτσικου, LifeBeat.gr)


❝Είσαι προσκεκλημένος σ’ έναν ουκρανέζικο γάμο στην Κυψέλη και, ενώ διαρκεί το φαγοπότι, οι συνδαιτυμόνες από τα τέσσερα διπλανά τραπέζια μοιράζονται μαζί σου τις αναμνήσεις τους από το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Σε κοιτούν στα μάτια, ακούς τις ιστορίες τους και μετατρέπεσαι από θεατής σε πρωταγωνιστή. Γίνεσαι ο αγρότης που βλέπει το δάσος του να απολιθώνεται ώρα με την ώρα. Απαγορεύεται να μαζέψεις τα μανιτάρια, απαγορεύεται να το περπατήσεις, να το πλησιάσεις, να το οργώσεις με τα πόδια του. Δεν είναι πια δάσος, το χρώμα του είναι κόκκινο. (…)
Δεν είσαι θεατής. Το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν είχε θεατές.❞ (Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων)


«Ο Χρήστος Καπενής, η Ιζαμπέλλα-Λουΐζα Κυριαζή, η Φωτεινή Μπάνου και η Παρασκευή Πατελάκη, οι τέσσερις πρωταγωνιστές, (…) μας πείθουν με τη λιτή ερμηνεία τους πως είναι κάποιοι από τους διασωθέντες του Πρίπιατ. Ζουν κάθε συλλαβή, κάθε λέξη, κάθε φράση και χαρίζουν στους θεατές στιγμές αληθινής συγκίνησης. Με έναν τέλειο συγχρονισμό διηγούνται τις ιστορίες τους ταυτοχρόνως ο καθένας στο δικό του τραπέζι και στη συνέχεια παίρνουν θέση στις άλλες τρεις παρέες των καλεσμένων. Εκτός όμως από τις δωρικές ερμηνείες τους, κρατούν και τον ρόλο του οικοδεσπότη που προσφέρει πάντα και κάτι άλλο στην παρέα του. Έτσι όλοι όσοι κάθονται γύρω από το τραπέζι δοκιμάζουν κόκκινο κρασί και το συνοδεύουν με γευστικά τραγανά παξιμαδάκια, με πράσινα μήλα αλλά και με ζουμερά κατακόκκινα κεράσια. / Δεν πρόκειται για «θέατρο ντοκουμέντο», ούτε για θέατρο που διδάσκει πώς να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό. Είναι ένα θέατρο που μέσα από αυτές τις διηγήσεις μάς βοηθά να σκεφτούμε. Και αυτό είναι κάτι πολύ χρήσιμο στις μέρες μας.» (Παναγιώτης Μήλας, catisart.gr)


«Δεν είχα σκεφτεί μέχρι τότε πως μία αφήγηση ενός ξένου μπορεί να με αφορά τόσο. Αυτό συμβαίνει μόλις κατέβεις τα σκαλιά του πολυχώρου Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Η εξιστόρηση των γεγονότων στο δεύτερο ενικό πρόσωπο είναι το κλειδί. Σε ακουμπάει, σε κοιτάει στα μάτια. Τα κείμενα του Δημήτρη Αλεξάκη είναι τόσο ζωντανά που εκπνέουν χρώματα και η παράλληλη εξιστόρηση των τεσσάρων (Χρήστος Καπενής, Ιζαμπέλλα – Λουΐζα Κυριαζή, Φωτεινή Μπάνου, Παρασκευή Πατελάκη) μοιάζει με συγχορδία λέξεων, άρτια μετρημένη. Η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου ευρηματικότατη. Δεν υπάρχει κοινό. Δεν υπάρχουν θεατές. Υπάρχεις εσύ, ως πραγματικός ήρωας της αφήγησης. Η ροή του λόγου βγαίνει τόσο φυσικά που θέλεις να μιλήσεις, να κουβεντιάσεις με τον αφηγητή. (…) Η παράσταση αυτή δεν είναι όπως οι άλλες! Είναι μία βιωματική αφήγηση βασισμένη σε μυθοπλασίες μέσα από πραγματικές ιστορίες. Μία αφήγηση για σένα από το στόμα άλλου.» (Άννα Κάντα, Duduka)


 «To Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων αναμφισβήτα χαρακτηρίζεται από τις ποιοτικές και πρωτότυπες επιλογές στο πρόγραμμά του. Αλλά η τελευταία μας επίσκεψη ξεπέρασε κάθε προσδοκία, με το θέατρο να λαμβάνει νέα μορφή επικοινωνίας με το κοινό (…) και η μετάδοση των μηνυμάτων του εξαιρετικού κειμένου του Δημήτρη Αλεξάκη να είναι ίσως η αμεσότερη όσων έχουμε λάβει στο παρελθόν από μία θεατρική παρουσίαση. (…) Πρόκειται για την πλέον ιδιόμορφα ευχάριστη έκπληξη της φετινής θεατρικής περιόδου! Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχουν ηθοποιοί – με την κλασική έννοια –, παρά μόνο τέσσερις αφηγητές. Τέσσερα στρωμένα τραπεζια υποδέχονται τους καλεσμένους (εμάς!) και αρχίζουν οι αφηγήσεις, ξεχωριστές ανά παρέα, για ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που έζησαν την τραγική αυτή κατάσταση. Αφηγήσεις που σε κάνουν να μην παίρνεις τα μάτια σου από τον εκάστοτε αφηγητή, που μαζί με την ιστορία του, προσφέρει και ένα κέρασμα (κρασί, νερό, παξιμαδάκι, κεράσι, μήλο). Την αρχική μας αμηχανία στην ιδιαίτερη αυτή προσέγγιση αντικαθιστά η εξοικείωση, τόσο με τον αφηγητή, όσο και με τους ομοτράπεζούς μας. Η ατμόσφαιρα κλιμακώνεται με ποικίλα συναισθήματα, από το γέλιο, στη θλίψη και από την ελπίδα στη ματαιότητα. Κάθε θεατής και ένας χρόνος από τα 30 που πέρασαν… Κάθε αφήγηση και μια βελούδινη γροθιά στο στομάχι… Μια συνάντηση για αυτούς που χάθηκαν, γι’ αυτούς που έχασαν, αλλά και για εμάς που δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τα προβλήματά μας, αλλά, αφού τα αξιολογούμε σωστά, να τα τοποθετούμε στις σωστές τους διαστάσεις. Εξαιρετική η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου, που συμμετέχει και ως αφηγήτρια, καθώς διατηρεί έναν σταθερό ρυθμό που βοηθά το θεατή να προσαρμοστεί και καταφέρνει να μεταδώσει τη σοβαρότητα της θεματολογίας, χωρίς να βαραίνει το κλίμα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του συμμετέχοντα – θεατή. Σκηνογραφία οικεία (αν και… καταναλώθηκε, εν μέρει) και φωτισμοί που βοηθούν στο συνολικό αποτέλεσμα. Οι ηθοποιοί – αφηγητές, καθένας ξεχωριστός, με τη δική του εκφραστικότητα, φωνή, άνεση, κατάφεραν να γίνουν συμπαθείς και να μας κάνουν να αισθανθούμε ως μέλη μιας μεγάλης παρέας, που προβληματίζεται και χαμογελά, αισιοδοξεί, αλλά και μαθαίνει να εκτιμά περισσότερο τη ζωή της και το σήμερα, την αξία της στιγμής!» («Είδαμε την παράσταση Στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει», κριτική στο sin web radio)


«… μία πολύ ωραία, ουσιαστική, ανθρώπινη, με κοινωνική και πολιτική ευαισθησία παράσταση -αν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε έτσι.
Τέσσερις ηθοποιοί-αφηγητές εξιστορούν τις εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν στο Τσερνόμπιλ και κουβαλούν όλη την εμπειρία από το πυρηνικό ατύχημα.
Οι αφηγήσεις είναι σε β’ ενικό, σαν να προσπαθούν να ξυπνήσουν σε καθέναν και καθεμία από τους θεατές ξεχωριστά μια παλιά μνήμη. 30 χρόνια έχουν περάσει από εκείνη τη μέρα που άλλαξε τη ζωή τόσων ανθρώπων και έδωσε ένα γερό χαστούκι στην ευρωπαϊκή ήπειρο που αφελώς πίστευε ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί την πυρηνική ενέργεια μόνο όταν και όπως θέλει, χωρίς να στραφεί ποτέ ενάντια στην ίδια.
Υπάρχουν 4 τραπέζια, γύρω από τα οποία κάθονται οι θεατές-μέτοχοι αυτής της εμπειρίας και οι ηθοποιοί έρχονται διαδοχικά να μοιραστούν «αναμνήσεις» από εκείνη τη ζωή, τη στιγμή, τη μέρα του ατυχήματος και όσα επακολούθησαν, σ’ ένα τραπέζι με κρασί και φρούτα, ένα τραπέζι για μια μνήμη παλιά, που όσο και να θες δεν σβήνεται.
Κι όμως, ακόμη κι αν ακούμε Τσέρνομπιλ και έρχεται στο νου το ατύχημα του ’86, μέσα στη ροή του χρόνου που έχει τη δύναμη όλα να τα συμπαρασύρει, κάτι τόσο συνταρακτικό, κάτι τόσο τρομακτικό που θα έπρεπε να είναι οδηγός για να μην ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, ξεχνιέται. Γιατί η ζωή συνεχίζεται κι ας έχει σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων εκεί, αλλά και των γειτονικών χωρών μακροπρόθεσμα…
Τα εξαιρετικά ανθρώπινα και άμεσα κείμενα είναι του Δημήτρη Αλεξάκη και η ευρηματική και ζεστή σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου. Οι ηθοποιοί: Χρήστος Καπενής, Ιζαμπέλλα-Λουΐζα Κυριαζή, Φωτεινή Μπάνου, Παρασκευή Πατελάκη.
Πρέπει να τη δείτε!» 
(Panayota Kontodema, Culturίστριες στο www.radioreboot.gr)


«Είναι φορές που το θέατρο μιμείται τη ζωή. Αν ήσουν σε ένα χωριό, θα καθόσουν στο τραπέζι μαζί με τους υπόλοιπους, θα σε κερνούσαν ποτό, φαγητό, θα θυμόντουσαν ιστορίες από τα παλιά, θα γελούσες, θα έκλαιγες. Κάπως έτσι εξελίσσεται η διαδικασία, σαν να είσαι καλεσμένος σε τραπέζι με συγγενείς που έχεις χρόνια να δεις κι άλλους που δεν γνώρισες ποτέ. Σε συνδέει όμως το θέμα συνάντησης και έτσι συμμετέχεις ακούγοντας τις ιστορίες, συμπάσχοντας με τους πρωταγωνιστές ήσυχα, απλά, γύρω από το τραπέζι.

Κάθε τραπέζι και μια διαφορετική ιστορία (…). Ένα χαρούμενο βουητό ανθρώπων που βρέθηκαν στην ίδια γιορτή, μόνο στο τέλος κάθε διήγησης ο αέρας βαραίνει. Συναισθάνεσαι το βάρος της ιστορίας, όσο ανάλαφρα κι αν στη μεταφέρουν, γιατί στ’ αλήθεια, για το παιδί που έφυγε άρον άρον από το Πρίπιατ με την υπόσχεση του «αύριο», είναι οδυνηρή ενηλικίωση αυτό το «αύριο» που χάθηκε. Η παράσταση του κ. Αλεξάκη και της κ. Μπάνου είναι λειτουργία. [Οι] τριάντα θεατές συλλειτουργούν ένα μνημόσυνο για τους ανθρώπους του Πρίπιατ, που βρέθηκαν εκτεθειμένοι και μετέωροι μετά την έκρηξη του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Τσερνόμπιλ. Κάθε αφήγηση είναι ένα λιθαράκι μνήμης για κείνους που πέθαναν, κυρίως όμως για εκείνους που επιβίωσαν αλλά η ζωή τους άλλαξε δια παντός.» (Νάγια Παπαπάνου, «Boem Radio»)


«Εκπληκτική παράσταση. Μην σας τρομάζει το βαρύ του θέματος, το ανάλαφρο setting και οι συχνές εναλλαγές, οι ζωντανές και άψογες ερμηνείες, η ποικιλία των αφηγήσεων κάνουν το ενδιαφέρον, μεστό, και ίσως κατά μέρη βαρύ κείμενο, και πολύ ευχάριστο όλως παραδόξως. Το θέμα του Τσερνομπίλ επίσης θα μπορούσε να είναι και η ξαφνική εκκένωση σε χώρες με πόλεμο κλπ, που ακούμε να συμβαίνει γύρω μας, και ίσως έτσι μπορέσουμε να τους καταλάβουμε και λίγο καλύτερα. Πώς είναι πχ να είσαι 9 χρονών και να πρέπει να αφήσεις πίσω σου τη γάτα σου και τα καινούργια σου παπούτσια. Και μόλις είχαν ανθίσει οι κερασιές (στην παράσταση μας προσφέρουν κρασί και κεράσια). Πραγματικά αξίζει μια θεατρική έξοδο.» («Αθηνόραμα», οι κριτικές του κοινού)

 

άρθρα / συνεντεύξεις


«Το κείμενο, η σκηνοθεσία, η σκηνογραφία της Ευαγγελίας Θεριανού, οι φωτισμοί του Γιώργου Ζαφειρίου προσπαθούν να δημιουργήσουν σημεία επαφής ανάμεσα στους πρόσφυγες από το Τσερνόμπιλ και το κοινό, ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές / ακροατές που μετέχουν στην παράσταση. Η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου κινείται ακριβώς πάνω σε αυτή τη γραμμή. Προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε την «Καταστροφή» («η Καταστροφή», με Κ κεφαλαίο, είναι στην Ουκρανία ένα από τα ονόματα του «γεγονότος Τσερνόμπιλ») μέσα από καθημερινές ιστορίες ― ιστορίες που δεν αποκόπτονται ποτέ από την καθημερινή εμπειρία, από τα αντικείμενα που αφήνει κανείς στο σπίτι τη στιγμή που το εγκαταλείπει για πάντα, από τους ήχους που ακούει στους δρόμους της πόλης, από τα τοπία που αντικρίζει μέσα από τα τζάμια του λεωφορείου ― και μέσα από μια όσο το δυνατόν πιο καθημερινή ομιλία, πιο άμεση επικοινωνία με τον θεατή.»

Συζήτηση με τη Μυρτώ Ευαγγελίδου (The Greek Play Project) για την παράσταση Στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει:

http://www.greek-theatre.gr/public/gr/greekplay/index/interviewview/803


«Τι είπαν οι άνθρωποι που, στη 1 και 23, τη νύχτα της 26ης Απριλίου του 1986, άκουσαν από το διαμέρισμά τους την έκρηξη του τέταρτου αντιδραστήρα του Τσερνόμπιλ, οι πυροσβέστες που στάλθηκαν στη φωτιά, οι αγρότες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους, οι εργάτες, οι μηχανικοί, οι καθαρίστριες του σταθμού, οι δάσκαλοι και τα παιδιά του Πρίπιατ ― της πόλης-προτύπου που εκκενώθηκε, τη 27η Απριλίου, μέσα σε λίγες ώρες ―, και τι έχουν σήμερα να μας πουν;»

Σημείωμα του Δ. Αλεξάκη στην ιστοσελίδα artplay.gr:

http://artplay.gr/theatro/dimitris-alexakis-polli-tis-pedikis-tous-ilikias



ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α

Κυψέλη

213 00 40 496
69 45 34 84 45
info@polychorosket.gr

site | facebook | instagram | twitter


ΠΡΟΣΒΑΣΗ

με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια)

>> το ΚΕΤ στον χάρτη

Χορηγοί επικοινωνίας

ΜεταΔεύτερο | ertopen | popaganda | deBop artic.gr | culturenow.gr | all4fun |

ForFree  | mikrocosmos | Θεατρομάνια |  MindTheArt  | gkoultoura |

ΤοΡαδιόφωνο | Independent | e.tetRadio   | Beton7ArtRadio  | Cat Is Art |

SinRadioMusicSociety   |  boemradio  |  duduka |  poplie  | φόρμιγγα art


Ο εξοπλισμός των κινηματογραφικών προβολών

είναι μια ευγενική χορηγία της

www.tvsav.gr







































Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ… | κριτικές / άρθρα / συνεντεύξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s